Gece İç Yanması: Duyguların Derinliklerinde Bir Gece Yolculuğu
Geceydi, saat on ikiye çeyrek vardı. Kayseri’nin soğuk havası pencere camlarına vuruyor, odamın köşesindeki eski masa lambasının ışığı sarı sarı parlıyordu. Başımı yastığa koyduğumda, sanki bir şeyin eksik olduğunu fark ettim. Gözlerimi kapadım, ama uykusuzlukla iç içe geçmiş bir huzursuzluk vardı. O kadar netti ki, bir türlü uyuyamıyordum. İçimi yakıp geçen bir sıcaklık, adeta derimi çizecek gibi hissediyordum. Gece iç yanmasıydı belki de. Bu duygu, bedenimin içinden, derinlerinden bir yerlerden geliyordu.
Geceyi Duygularımla Yıkmak
Duygularımı her zaman belli etmekte bir sakınca görmedim. Belki de bu yüzden gece iç yanmasının anlamını en iyi ben kavrayabilirim. Kayseri’nin dar sokaklarında, insanın ruhunun duvarlara çarptığı anlar olur. Kimi zaman kalbiniz bir sokakta tek başına kalmış bir çocuk gibi, soğukta titrer. İşte o anlar, bende hep bir iç yanma hissi bırakır. O gece de aynısıydı.
Saat geceyi geçiyordu, ama ben hâlâ yatakta döne döne uyuyamamıştım. Her şey sanki bir araya gelmişti: Çocukken kaybettiğim bir anı, sevdiğim birinin bana söylemek isteyip de söyleyemediği cümleler, geleceğe dair belirsiz bir korku ve duygusal bir çalkantı… Bunların hepsi bir araya gelince içimde bir yanma başlamıştı. Ne bir şey yiyebiliyordum, ne de rahatça nefes alabiliyordum.
Bazen bir şeyi çok istemek, bazen de kalbinin derinliklerinde bir eksiklik hissetmek, geceyi böylesine yakıcı bir hale getirebilir. Bir şekilde, her şey yerli yerinde gibiydi ama içimde bir boşluk vardı. O boşluğu dolduramamak, sanki gözlerimi kapatmamı engelleyen en büyük engeldi. “Gece iç yanması” dediğiniz şeyin ne olduğunu öğrenmeye çalışırken, bir yandan da onu anlamak istemiyor gibiydim. Çünkü anlamak, bir anlamda kabul etmek demekti, değil mi?
Gece İç Yanması: Geçmişin Beni Takip Etmesi
Bir süre önce, bir dostumla bir ayrılık yaşadım. Kendi hayatımda kimseyi bu kadar zor kaybetmemiştim. Kayseri’de sokaklarda yürürken, aynı caddede, aynı yolda yürüyormuş gibi hissettim. O an, gece iç yanmasının ne olduğunu çok iyi anlamıştım. Korkunçtu, ama aynı zamanda gerçeği kabul etmenin de verdiği bir huzur vardı. Onu kaybettikten sonra, günün farklı anlarında kaybolmuş bir parçam varmış gibi hissediyordum. Gece de, işte tam o zamanlar içimi yakıp geçiyordu.
İçimdeki o yanma, bir yara gibiydi. Ne zaman iyileşeceğimi, ne zaman geçeceğini bilemiyordum. Ama o yaralar, insanı farklı şekillerde değiştiriyordu. Kimi zaman bir sorunun yanıtını bulamıyorduk. Kimi zaman duygularımızın bizi yönlendirmesine izin veriyorduk. Gece iç yanması da böyle bir şeydi. Bazen bir şeyin içimizde yarattığı boşluğu hissetmek zorunda kalıyoruz. O boşluk, sanki var olmanın bedelini ödemek gibiydi.
Bir Akşam, Bir Yürüyüş ve Bir Duygusal An
Bir akşam, kendimi toparlamak amacıyla dışarı çıkmaya karar verdim. Kayseri’nin dar, taşlı yollarında yürümek bana hep bir şeyler hatırlatıyordu. Eski evler, geçmişi çağrıştıran taşlar ve insanlar… Hepsi bir arada birleşince, sanki bir filmdeymişim gibi hissediyordum. Gece boyunca yürüdüm ve içimdeki o yangın her adımda biraz daha büyüdü. Adımlarım, zamanın beni nasıl sarmaladığını anlatıyordu. Ama bu gece, içimdeki bu yangına rağmen bir farklılık vardı. Bir umut vardı.
O akşam, kendi içimde bir şeylerin değişmeye başladığını fark ettim. Geceyi daha fazla düşünmeden, “belki de yanmam gerekiyordu” dedim. O an fark ettim ki, gece iç yanması sadece bedensel bir durum değildi. Bir şeyin olmaması ya da kaybolması durumunda hissettiğimiz o boşluk, duygusal bir yanma gibiydi. Bazen bunu kabul etmek, insanın içini biraz olsun rahatlatıyordu. Gece iç yanması, bir nevi arınmaydı belki de.
Sonunda Ne Olur?
Bir süre sonra, geceyi bir şekilde kabullenmeye başladım. Belki de bazen, yaşamın bize verdiği bu içsel sıcaklık, bizim kendi duygularımızı bir araya getirmemiz için gerekliydi. O iç yanmasının geçtiği gün, daha farklı bir ben olacaktım. Ama her şey zamanla olurdu. Yavaşça, gece iç yanması da geçerdi. Hem de en beklemediğiniz anda.
Gece iç yanması, kayıplarımızla, umutlarımızla, korkularımızla iç içe geçmiş bir hal alır. Geceyi geçtiğinde, yeni bir gündüz doğar. Ve içimizdeki o yanma da, bir gün kendi izlerini bırakır. Geceyi geçirebilmek, sadece zamanın değil, duygularımızın da bir anlamda kabulüdür. O geceyi yaşamak, beni büyütmüştü. Gece iç yanmasının ne olduğunu, şimdi çok daha iyi biliyordum. Bazen sadece hissetmek gerekiyordu.
Son Söz: Geceyi Beklemek
Yavaşça gözlerimi kapattım, kaybolan anılarımla baş başa kaldım. O an, gece iç yanmasıyla birlikte, bir tür içsel yolculuğa çıkmıştım. Geceyi beklemek, sabaha uyanmak demekti. İçimdeki o yanma, sonunda bir gün geçecekti. Ama belki de o zaman, yaşadığım her şeyi kabul etmiş olacağım. Gece iç yanması, bazen en derin duygularımızı bize hatırlatır. Bir bakış, bir anı, bir kayıp… Sonunda geriye sadece biz kalırız.